كه توجه به غير خدا كه وجههء الهى در آن توجه نباشد : حاجب از توجه و نظر به پروردگار متعال است ، اگر چه آن توجه به يك نظر يا به يك گوش دادن يا به يك تفكرى باشد . پس ميزان دقيق و علامت قطعى براى تشخيص امراض و مفاسد باطنى : همان غفلت از ذكر پروردگار متعال است ، و به هر مقدارى كه غفلت وجود پيدا كرد ، به همان اندازه فساد محقق خواهد شد . و بايد متوجه شد كه از مواردى كه غفلت محقق مىشود ، مواقعى است كه انسان از رسوم متداول در ميان مردم و از عادات معمول پيروى كرده ، و خود را مقيد به اين امور به خاطر دلخواه مردم بنمايد . و يا به اندازه اى تقيد به توافق و نظر نيك مردم داشته باشد كه : از بد گويى و سرزنش و ملامت و مخالفت و شماتت آنان ، برنامهء صحيح خود را به هم زده ، و فكر و عقل و تشخيص خالص خود را آلوده كند . و به طور كلى ، كسى كه در صدد اصلاح و معالجهء نفس خود است : لازم است استقلال نظر و استبداد رأى داشته ، و هرگز عقل و فكر خود را به خاطر خوش آيند و موافقت و برنامه‌هاى مختلف مردم از دست ندهد . ز پادشاه و گدا فارغم به حمد الله ، گداى خاك در دوست پادشاه منست غرض ز مسجد و ميخانه‌ام وصال شما است ، جز اين خيال ندارم خدا گواه منست مگر به تيغ اجل خيمه بركنم ور نى ، رميدن از در دولت نه رسم و راه منست